De drie recordpogingen van vorige maand gaan stuk voor stuk succesvol de geschiedenis in. De Belg Quentin Debois zette in zijn 6.50 Mini notendopje het nieuwe zeilrecord Cadiz (Spanje)-San Salvador (Bahama’s) op een krappe 25 dagen. Even een verbetering van zes dagen. Foto’s op Facebook. Is daar verder het nieuwe record voor een non-stop wereldomzeiling door louter vrouwen. Dit Famous Project deed met z’n ‘bevrouwde‘ maxi trimaran Idec Sport 56 dagen en 21 uur over een rondje wereld. En terwijl deze vrouwen hun inhaalslag maakten, bracht Thomas Coville met zijn exclusieve mannenboot Sodebo Ultim 3 hetzelfde record op 40 dagen en 10 uur. Een verbetering van een kleine 13 uur.
Drie prestaties met prestige. Iedereen blij. Een goed begin van het jaar. Wie 2026 ook goed is begonnen is Willem Wiersema. Hij won de Connie van Rietschoten Trofee. Daar kon hij overigens niets aan doen. Hij was in China gewoon totaal onverwacht wereldkampioen IlCA (de vroegere Laser-klasse) geworden. Mede dankzij de omstandigheden (‘een vreemd WK‘). Dat de Van Rietschoten-jury middels de Stichting Zeiltrophy deze uit de lucht gevallen titel direct beloonde met de trofee ter nagedachtenis van een historische markante oceaanzeiler die twee maal de Whitbread won, is op z’n zachtst gezegd opmerkelijk. Te meer daar Willem een paar maanden later op het EK niet verder kwam dan de 36-ste plaats. Niks tegen de 23-jarige Wiersema, vast een beloftevolle zeiler met een goed netwerk. Maar hiermee boet de ‘meest prestigieuze’ Nederlandse zeilonderscheiding wel aan prestige in. De Van Rietschoten-trofee is toch in het leven geroepen als beloning voor ‘grootse daden’, en niet bedoeld als adhoc aanmoedigingsprijs voor jong talent. Een jaartje overslaan bij gebrek aan gedegen prestaties van kaliber had toch ook gekund. Genoeg daarover. Glad jury-ijs om snel te verlaten.
Het zijn sowieso stormachtige tijden nu het Watersportverbond op meerdere fronten haar macht beproeft. Onrust alom. Om te beginnen met de poging alle wedstrijdboten in de houten eenheidsklassen bij verkoop verplicht opnieuw te doen meten (en hier of hier ook nog). Een kwestie van al gauw honderden euro’s per boot. Dom, dom, dom voor het type klassiekers die vaak in handen zijn van liefhebbers en waarvoor het al een hele klus is een wedstrijdveld bij elkaar te trommelen. Als je met z’n tweeën in een boot zit, ben je los van de inschrijvingskosten per wedstrijd sinds een paar jaar automatisch jaarlijks 49 € per persoon aan het Verbond kwijt voor een verplichte onduidelijke wedstrijdlicentie. Maar het belangrijkste is wel de wetenschap, dat het natuurlijk al een fortuin kost om zo’n bejaarde houten boot drijvend te houden. De voorgestelde maatregel die dankzij een storm aan protest vooralsnog nu een jaartje uitgesteld lijkt, zal de deelname in een steeds kleiner wedstrijdveld bepaald niet bevorderen. De achterliggende motivering van ‘eerlijkheid in de wedstrijd’ zou voor een groot aantal van dit type boten toch minder zwaar moeten wegen. In weerwil van bureaucratisch geneuzel is het al mooi dat ze ‘op het oog’ als éénheid nog kúnnen meevaren. Hier zou toch elk jaar meer moeten gelden dat meedoen belangrijker is dan winnen. Dus hopelijk komt er van uitstel straks afstel. De enkele houten klasse die zonodig op het scherpst van de snede wil doorvaren, staat het dan nog altijd vrij de eigen voorziening te treffen.
De laatste storm is een heftige. Het is de uit de hand gelopen ruzie tussen het Watersportverbond en HISWA Recron over het CWO. Dat is van oudsher de stichting achter de zeilopleidingen en zeildiploma’s. Vorig jaar sloeg het Watersportverbond met een zeer beperkt aantal zeilscholen plotsklaps een eigen weg in. Los van het CWO. Maar stuitte al snel op de macht en belangen van de andere CWO-founding father HISWA Recron. De club van recreatie-ondernemers. Wij schreven eind november al over de onwenselijke situatie en gecreëerde chaos als gevolg van de foutgelopen driehoeksverhouding. Onlangs is de pleuris pas echt uitgebroken over het eigenaarschap van de CWO-database. Logischerwijs zou je denken dat de stichting CWO de enige rechtmatige eigenaar was, is en blijft van haar gegevens. Zodoende beschuldigt het CWO voormalig partner Watersportverbond er dan ook van haar complete database te hebben gestolen. CWO spreekt zelfs van een ‘datalek‘ en heeft aangifte gedaan bij de Autoriteit Persoonsgegevens. Het gaat om gegevens van ruim 66.000 gebruikers en informatie over 99.000 watersportdiploma’s. Het Watersportverbond heeft een totaal andere lezing. Daarbij doet HISWA Recron uit het CWO-kamp ook nog haar duit in het zakje. Clubracer maakte een overzicht van de vechtscheiding. Intussen schrijven advocaten hun brieven over en weer. En moet de Autoriteit Persoonsgegevens tot een oordeel komen of er in juridische zin nu wel of niet sprake is van een hack. Tot verbijstering van de sector, die zich afvraagt waartoe dit circus nu moet dienen…
Met vriendelijke groet,
Bert Kuijpers,
Opstapper Vaarmarkt
