Blij dat de vakantie weer over is? En alweer terug in de routine voor de nodige rust? Of lig je na de droogste zomer ooit nog ergens geboeid in de modder? Hoe het ook zij, op en rond het overgebleven water heeft zich deze zomer toch weer van alles afgespeeld. M’n sleepnet voor opmerkelijke incidenten zit barstensvol. Genoeg items voor talloze columns. Alleen al deze: ‘Waterpolitie ziet meer asociaal en slordig gedrag onder watersporters: ‘Soms gewoon levensgevaarlijk’‘. Maar die doen we even niet. We houden het voor nu bij een terugblik op de zomer. Ter lering en vermaak. Alleen kun je dat ‘en vermaak’ soms beter weglaten.
Want om met dat laatste te beginnen. Donderdagmiddag 6 augustus knallen op het Groningse Schildmeer een flinke speedboot en een windsurfer op elkaar. De speedboot werd bestuurd door een negentien-jarige (..) bestuurder, de windsurfer was de zeer ervaren vroegere internationale topsurfer Jelte Kruijer (58). Een fatale klap die de laatste met de dood heeft moeten bekopen. Voor een goed en volledig zicht had Kruijer de handicap van z’n zeil, de jonge bestuurder van de speedboot – met nog twee man aan boord – moet wél vrij uitzicht gehad hebben. Te hard gevaren, te onervaren, zelfoverschatting? Niet goed bij zinnen om zo’n snelle boot te besturen? Wat doen we eigenlijk met de les van zo’n drama?
Gelukkig waren er ook minder ernstige gebeurtenissen. Zelfs op het grappige af. Is de motor van jouw boot toevallig ook wat ongelukkig ingebouwd? De vervanging van een kleinigheid als de impeller van de koelwaterpomp zou je dan zomaar diep in het motorruim kunnen doen buigen. Kijk uit, niet doen! Voor je het weet beland je net als deze meneer in een onfortuinlijke positie. “Ze hoorden hulpgeroep en zagen enkel de voeten van een persoon uitsteken. Reden om de politie te bellen….”
Een ander vreemd geval, begin juni bij Weteringbrug over de Ringvaart. Daar komt een knap zeiljacht type Contest in aanvaring met een geopende brug. Voor de prijs van een geknakte mast en een verloren tuigage. Tot op heden is het onduidelijk of het ongeval het gevolg was van een fout besluit van de brugwachter, de schipper of wellicht van de software. Overigens is een boot-brug-ongeluk geen uitzondering. Zie Google. Dus maar scherp blijven bij de doorvaart!
Een ander type ongeluk dat ook maar blijft terugkeren: lekkende of exploderende gasflessen. Meestal op motorjachten, maar dit keer eist een explosie op een zeiljacht midden op het IJsselmeer nieuwe slachtoffers. Omstanders – of beter gezegd ‘omvaarders’ – hebben in dit geval met gevaar voor eigen leven een cruciale rol gespeeld. Wat zou ik zelf hebben gedaan? Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Het zijn beslissingen van een split second. Gas aan boord blijft een hardnekkige oorzaak van veel ellende. Wanneer zouden we nu allemaal begrepen hebben, dat dit goedje écht extra aandacht vraagt wat betreft onderhoud en controle? Geknutsel met gasflessen of lekkend gas dat sneaky wegkruipt naar de diepste plaatsen van de boot, totdat het en bij het minste en geringste explodeert, blijft een immens gevaar. Ja blijft, want een eerdere column hierover dateert uit 2015… Ik maak me weinig illusies meer.
We gooien het over een andere boeg. HISWA-RECRON en het Watersportverbond vragen de aandacht met een bijzondere compensatie-aanvraag voor booteigenaren. Vanwege een stremming van zes weken van de Zeelandbrug vanaf 1 september. Voor zowel gemotoriseerd wegverkeer als jachten hoger dan 15 meter. Wat mij betreft is die aanvraag een tikkeltje over de top. Behoort een gesloten brug – heel vervelend – net als een te lage waterstand – nog veel vervelender – niet tot het risico van de watersporter? Is een mate van onzekerheid en hoe daarmee om te gaan, niet juist de charme van de watersport? De lol van het improviseren en het vinden van oplossingen. Het is natuurlijk een vreselijke domper – net als dat je boot een groot deel van het seizoen op het droge ligt. Maar niet alles in het leven los je op met ‘compensatie’.
Nu we het toch over het Watersportverbond hebben. Onze sportclub is nogal afhankelijk geraakt van de olympische geldmachine. Ze zijn niet de enige en kunnen er weinig aan doen. Wat mij betreft ‘helaas‘. In z’n juli column ‘Zwaar water’ legt de directeur uit welke kosten er nu al gemaakt moeten worden voor de Olympische Spelen 2028. Je wilt het niet weten. Containers versturen, huisvesting in Californië. Twee jaar voordat het evenement plaatsvindt. Long Beach blijkt nogal extra prijzig. De Spelen blijven tot excessen leiden. Een beetje het FIFA plan met landen als stakeholders. In 2012 heeft de overheid gekeken of de Spelen van 2028 wellicht in Nederland konden plaatsvinden. Alleen al dat onderzoek heeft ons toen volgens Binnenlandsbestuur.nl (een platform voor de overheid) 188 miljoen euro gekost. De Spelen zijn een niet te temmen geldmonster geworden.
Ik wil toch prettig besluiten. Van het Vlaamse Boot Magazine begreep ik dat het Cannes Yachting Festival dit jaar inzet op ‘slow nautism’. Een vaarstijl waarbij snelheid en afgelegde mijlen het afleggen tegen rustig varen, kortere trajecten en een intensere kennismaking met het achterland. Uit m’n hart gegrepen. Al in 2019. Past helemaal bij ons tijdsgewricht. Een gezonde ontwikkeling.
De meest zomerse uitsmijter is wel de ‘foilseat‘. Ja u leest het goed. Een foilende fauteuil die een Achterhoekse vondst zou zijn. Wie had het over komkommertijd en saai? Nu nog de terugkeer van het water voor iedereen.
Met vriendelijke groet,
Bert Kuijpers,
Opstapper Vaarmarkt
