De watersport is voor het leeuwendeel nog altijd een mannenwereld. Een botte vaststelling, maar ‘t is niet anders. De nautische wereld die van oudsher heeft gevraagd om domme krachten en een klik met techniek en materialen, heeft daartoe geleid. Op het water moet je immers in staat zijn onder alle omstandigheden voor jezelf te kunnen zorgen. Pure spierkracht kan daarbij een handje helpen. Komt bij dat ik wel eens gelezen heb, dat mannen doorgaans een zwak zouden hebben voor materie en stoffelijke zaken, terwijl vrouwen gemiddeld eerder gevoelig zouden zijn voor sociale relaties en emoties. Ik geef deze ongetwijfeld omstreden hypothese alleen maar even door ter mogelijke onderbouwing. Voor wat het waard is. Want soms kan het wél. Twee vrouwen die hun liefde voor het water een uitzonderlijke invulling geven.

De Leidse Vivienne Aerts (1986) verdient haar geld in de muziek. Haar muzikale talenten dreven deze klinisch psychologe ruim tien jaar geleden naar Amerika. Een groot deel van het jaar leeft ze in New York en Boston en voorziet ze nu in haar bestaan als jazz-zangeres, componist en dirigent. Met haar partner documentairemaker Ted Steinebach kocht ze tijdens de corona-epidemie voor €250 ‘alleen voor de vakantie’ een oude houten 16 kwadraad uit 1951 ‘De Vouw’.
“We hebben de boot zelf gerenoveerd, sliepen erop onder een canvas tent die we over de giek hadden gespannen, en ontdekten langzaam de magie ervan. Onze boot is héél klein – slechts 11m², zonder cabine of voorzieningen; gewoon hout en een zeil. Simpeler kan niet… Maar het mooie is: de Nederlandse infrastructuur op het water is zo ingericht dat je overal koffie, wc’s en voorzieningen vindt. Op een avond, een paar jaar geleden, probeerde ik op een meer wat opnames te maken en was overweldigd door de akoestiek — de stilte van het water, de natuurlijke galm, de intieme rust. Die ervaring was het begin van de visie achter mijn recente album ‘Current’. Deze boot is niet alleen een locatie — het is een klankbord, een plek voor reflectie en rust.”. Beter dan Vivienne (even scrollen voor de NL-versie) kunnen we het niet zeggen.
Een vaarvakantie die organisch dus uitgroeide tot een ongewoon creatief multimedia project. Een muzikale reis op het water met ruimte voor alle natuurlijke geluiden zowel op als onder het wateroppervlak. Een mix van golfjes, vogels en het knerpende hout van ‘De Vouw’. Om onder water het geluid van opborrelende gasbellen op te nemen bouwde Vivienne zelf een waterdichte microfoon. Hoezo, vrouwen niet technisch?. Vanuit Leiden voeren de twee via de Kaag en het Braassemermeer naar Amsterdam en weer terug. Het op de drijvende buitenstudio van ‘De Vouw’ opgenomen ‘Current’ is een samensmelting van beeld, herinnering en jazz vol soundscapes, elektro en vocale hoogstandjes. “Een drijvende meditatie over de rol van water in ons leven”, zoals Vivienne zelf zegt.
Vrouwen met een nautische inslag zijn er natuurlijk genoeg. Aanvankelijk niet altijd tot stand gekomen zonder enige zelfopoffering of dankzij een dosis solidariteit met hun partner. Vaak komt het ook wel goed. Want samen varen kan nog altijd de mooiste momenten en veel plezier opleveren. Da’s mooi meegenomen. En is als twee kapiteins op één boot varen niet de beste manier om elkaar optimaal te leren kennen? In de high performance Route du Rhum of Vendée Globe zijn vrouwen echter nog dik in de minderheid. Toch bestaan er vrouwen die geen boodschap aan een ‘tweede kapitein’ hebben en doodleuk solo rond de wereld zeilen. Eén van die uitzonderingen is Jacqueline Evers (57).

De corona-periode heeft niet alleen maar ellende veroorzaakt. Ook voor Jacqueline was het de tijd om het leven eens anders aan te pakken. Maar wat te doen als je man niks voelt voor een wereldomzeiling? Gewoon alleen gaan! Want waarom zou ‘dit 50+ zeilmeisje’ niet kunnen, wat hét puber zeilmeisje Laura Dekker kon? In overleg en ondersteund door haar partner. Dat wel. Na drie jaren van voorbereiding en het volgen van alle mogelijke cursussen gaf Jacqueline in 2023 daadwerkelijk gehoor aan de roep van het avontuur. Sindsdien zeilt de van origine relatietherapeut solo rond de wereld in een relatief klein bootje Loveworkx, een 27-voets Grinde. En met genoegen. (YouTube)
Na de Marquesaseilanden, Tonga, Nieuw-Zeeland, Fiji, Vanuatu, Australië, en Indonesië is zij nu gevorderd tot Zuid-Afrika. Via Brazilië wil ze terugzeilen naar Nederland. Het plan was om na drie jaar terug te zijn. “Maar er gebeurt altijd iets onverwachts. In plaats te kunnen vertrekken als gepland, ben je die dag druk bezig met een zoveelste reparatie.” En soms valt er ook niets meer te repareren. In Indonesië werd duidelijk dat er een hele nieuwe motor in de boot moest. Daarna moest zij voor haar veiligheid eerst het cycloonseizoen afwachten voordat ze haar reis kon vervolgen. Voor haar was ‘acceptatie’ de sleutel om met alle onverwachte tegenslag om te gaan. Je niks af te vragen en het beste er maar van te maken. Een aan te raden levenswijsheid. En de partner? Met hem heeft Jacqueline bijna dagelijks contact. Man en volwassen zoon zijn haar inmiddels zes maal komen opzoeken op de meest exotische plaatsen. “Wel emotioneel.”
Zou het overaanbod aan mannen op het water uiteindelijk toch nog mijl voor mijl ten einde komen? Mwaah… In de Nederlandse National Geograhic biecht dezelfde Jacqueline nog wel het volgende op: “Als ik in een volgend leven als man terugkom, lijkt me dat fantastisch…”. Dan blijkt maar weer dat – net als alle mannen – niet alle vrouwen gelijk zijn. Misschien kan het dáárom soms toch wel…
Met vriendelijke groet,
Bert Kuijpers,
Opstapper Vaarmarkt en watersportcolumnist sinds ruim 20 jaar